Diagnostyka i problemy diagnostyczne w padaczce

Diagnostyka i problemy diagnostyczne

Kluczem do diagnozowania epilepsji jest zebranie dokładnego wywiadu od pacjenta i ewentualnych obserwatorów pierwszego w życiu napadu. Pomaga to ukierunkować poszukiwania na niektóre ze schorzeń wtórnych, mogących być podłożem napadów, a zebrany opis pozwala określić rodzaj napadów. Mówiąc o padaczce, nie da się uniknąć truizmu, że właściwie postawiona diagnoza to odpowiednio dobrane, skuteczne leczenie. Postawienie jej nie jest łatwe, ponieważ pacjent może nie dość dokładnie opisywać swoje objawy. Często brakuje też świadków zdarzenia, którzy potwierdzą wersje pacjenta. Jeżeli napad wystąpił pierwszy raz w życiu (szczególnie u pacjentów po 35. roku życia), lekarz wyklucza inne przyczyny zaistniałego stanu i dopiero po wystąpieniu powtórnego ataku skłania się do ostatecznej diagnozy padaczki.
W wypadku pojedynczego napadu padaczkowego należy wykluczyć:
• stan hipoglikemii, tężyczkę
• gorączkę u dzieci
• choroby wątroby i nerek
• niedotlenienie
• zatrucia lekami i środkami narkotycznymi
• przemęczenie
• drgawki z odstawiania alkoholu
• infekcje ośrodkowego układu nerwowego

oraz określić czynniki ryzyka wystąpienia padaczki:
• urazy głowy (w tym urazy okołoporodowe u dzieci)
• guzy mózgu (szczególnie u chorych, u których wystąpił pierwszy napad w życiu około 35. roku życia, a także nowotwory w rodzinie)
• padaczka w rodzinie.
W ostatecznej diagnozie pomocne jest badanie elektroencefalolograficzne (EEG), na które lekarz standardowo kieruje pacjenta. EEG polega na monitorowaniu fal elektrycznych, fizjologicznie powstających w mózgu, oraz ich patologicznych zmian, pojawiających się podczas napadu padaczkowego. Zapis odczytywany z elektrod na powierzchni głowy pacjenta wyświetlany jest na monitorze komputera, a badający może określić lokalizacje nieprawidłowej czynności bioelektrycznej. W badaniu mogą być wykorzystane dodatkowe techniki, prowokujące napady padaczkowe. Wystąpienie napadu podczas EEG daje cenne informacje co do miejsca i charakteru powstawania ataku. Ułatwia to analizę zapisu i ostateczną diagnozę.
EEG może przebiegać z zastosowaniem:
• aktywacji hiperwentylacyjnej (pacjent przez około 3 minuty oddycha szybko i głęboko, co powoduje wzrost wydzielania CO2 i spadek zużycia glukozy, przez co wyzwalany jest zapis: iglice, fale ostre, zespoły iglica – fala wolna, zespoły fala ostra – fala wolna)
• stymulacji świetlnej (w odległości 30 cm od oczu chorego włącza się lampę stroboskopową, która generuje rytmiczne błyski; u osób wrażliwych na aktywację świetlną może dojść do wystąpienia drgawek)
• techniki deprywacji snu – pacjent po nieprzespanej nocy zostaje poddany badaniu EEG, które trwa jedną lub dwie godziny; w tym czasie może zasnąć, a technik wykonuje zapis. Jest to jedna ze skuteczniejszych metod, pozwalająca na wykrycie ognisk padaczkowych bądź ubytkowych. Najczęściej wykorzystuje się ją u dzieci i chorych niespokojnych.
Do bardziej zaawansowanych badań, stosowanych w wyspecjalizowanych ośrodkach, zaliczamy video-EEG (z monitorowaniem zachowania pacjenta podczas napadu) bądź holter-EEG (ze stałym zapisem EKG i obserwacją korelacji pracy serca i fal mózgowych). Brak patologii w EEG nie jest przeciwwskazaniem do zdiagnozowania padaczki, o ile napady powtarzają się u pacjenta. W razie konieczności – w celu wykluczenia/ potwierdzenia etiologii wtórnej – lekarz zleca wykonanie tomografii komputerowej bądź rezonansu magnetycznego, a także, standardowo, badanie krwi. Podsumowując, padaczka jest diagnozowana, gdy napad padaczkowy wystąpił co najmniej dwa razy i wykluczono inne przyczyny drgawek.

Magda Z.
Artykuł jest częścią pracy lic. Kopiowanie i publikowanie zabronione.

Leave a reply

required