Leczenie choroby Henocha-Schönleina

Według statystyk leczenie nie jest konieczne w przypadku ¼ chorych, u których wykryto objawy zespołu Henocha–Schönleina [1]. Zespół Schönleina, czyli tak zwaną postać skórną zazwyczaj leczy się podając środki uszczelniające naczynia krwionośne, czyli stosuje się leczenie objawowe[2]. Do stosowania miejscowego używa się kremów z kortykosteroidami z antybiotykami oraz aerozoli [3]. Jeśli do postaci skórnej dołączają się bóle stawów stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne. W takich przypadkach dodatkowo podaje się antybiotyk, najczęściej penicylinę. Jest to spowodowane tym, że istnieje obawa przebytego zakażenia. Jeśli chodzi o zespół Henocha czyli postać brzuszną choroby największe zastosowanie mają glikokortykosteroidy, podawane w odpowiadających stanowi chorego dawkach.

Osoby z ciężkimi powikłaniami choroby prowadzącymi do nefropatii wymagają leczenia w specjalistycznych, nefrologicznych oddziałach
i podawania cytostatyków [2]. Leczenie ostrych rzutów choroby glikokortykosteroidami i środkami przeciwbólowymi jest czasem zbyt mało efektywne. W takich przypadkach wskazane jest stosowanie leków immunosupresyjnych. Istnieją również ciężkie przypadki, w których to jedynym rozwiązaniem jest plazmafereza.Plazmafereza polega na pobraniu krwi pacjenta, następnie oddzieleniu czerwonych krwinek oraz dużych cząstek, na przykład kompleksów immunologicznych. W miejsce usuniętego płynu dodaje się czerwone krwinki zawieszone w jonowym roztworze i przetacza pacjentowi w postaci transfuzji[4].

Plamica Schönleina-Henocha jest chorobą, która jeszcze nie w pełni została poznana. Jest wiele hipotez na temat czynników ją wywołujących, ale żadna nie jest jednoznacznie potwierdzona. Kolejną kwestią są objawy, które często sugerują zupełnie inne schorzenia. Niejasne może być również leczenie, które jest inne w zależności od nasilenia objawów choroby, dlatego pielęgniarka oddziału pediatrycznego realizując funkcje pielęgniarskie wobec dziecka chorego na zespół Schönleina-Henocha powinna mieć, jak największą wiedzę na temat charakterystyki tej choroby. Jest to wpisane nie tylko w jej zadanie związane z nauczaniem zawodu pielęgniarki a w tym, w funkcję kształcenia, ale również w znaczący sposób wpływa na efektywność jej pracy i podejmowanych działań na rzecz podopiecznego [5]. Aby w pełni realizować zadania procesu pielęgnacyjnego a poprzez to wypełniać cele funkcji zawodowych w odniesieniu do konkretnego przypadku chorego na zespół Schönleina-Henocha pielęgniarka oddziału pediatrycznego powinna swoje działania uzależnić od indywidualnych potrzeb podopiecznego oraz specyfiki choroby.

Wiedza i opanowanie pielęgniarki może być cennym wsparciem psychicznym dla rodziców i dziecka w trudnym dla nich okresie choroby. Pielęgniarka wypełniając funkcję wychowawczą wobec podopiecznego i rodziców niejednokrotnie pomaga im zrozumieć mechanizmy choroby
i sposoby jej leczenia, a także pomaga rozwiać wątpliwości związane z błędnymi stereotypami, czy teoriami, jakie rodzice bądź opiekunowie mogą wysuwać na podstawie niejasnych przesłanek.

Literatura: 

  1. Radzikowski A., Banaszkiewicz A.: Pediatria Podręcznik dla studentów Pielęgniarstwa, Medipage Warszawa 2008; s. 442-443
  2. Kubicka K., Kawalec W.: Pediatria, Tom II, PZWL Warszawa 2006; s. 606-607
  3. Krajewska – Kułak E.: Dermatologia i wenerologia dla Pielęgniarek, PZWL Lublin 200
  4. Collin P., Kędziałka K., Koziara H., Słownik medycyny, Wilga Warszawa 2001; s.368
  5. Ślusarska B., Zarzycka D., Zahradniczek K..: Podstawy Pielęgniarstwa, Tom I, Czelej, Lublin 2004; s. 300-312

Marzena W.

Artykuł jest fragmentem pracy licencjackiej udostępnionej w celach edukacyjnych. Kopiowanie i publikowanie zabronione.

Leave a reply

required