Wybrane metody uczenia dziecka z autyzmem

Metoda wyodrębnionych prób, jest procesem uczenia się o jasnym początku i końcu, trwającym zazwyczaj 5-20 sekund. Dziecko może,  w zależności od potrzeb, może spędzać nawet kilka godzin dziennie wykorzystując do nauki metodę wyodrębnionych prób. Ważne jest także,  że metoda wyodrębnionych prób jest wykorzystywana w uczeniu jeden na jeden, tj. jeden nauczyciel, jeden uczeń.  Każda próba zawiera poniższe elementy:

  1. Komunikat niewerbalny od terapeuty, że pacjent powinien wykonać daną czynność;
  2. Podpowiedź terapeuty(np. pytanie, pokazanie jakiegoś przedmiotu);
  3. Reakcja pacjenta;
  4. Efekt wykonanej czynności dostarczona przez terapeutę;
  5. Przerwa przed kolejną próbą.

Metoda uczenia sytuacyjnego, nazywana inaczej uczeniem środowiskowym, uczeniem incydentalnym, paradygmatem języka naturalnego posiada cztery charakterystyczne cechy:

  1. Krótka i przyjemna dla uczenia;
  2. Realizowana w środowisku naturalnym, dzięki czemu istnieje możliwość nauki języka funkcjonalnego;
  3. Zapoczątkowane przez pacjenta oraz związane z istniejącym stanem motywacji;
  4. Używana w kontekście atrakcyjnych dla ucznia aktywności,  osób czy przedmiotów.

Metoda uczenia sytuacyjnego składa się z następujących elementów:

  1.  Zorganizować środowisko w sposób atrakcyjny dla pacjenta, wykorzystując interesujące przedmioty i aktywności;
  2. Oczekiwanie na inicjatywę pacjenta, związana z interesującym  go przedmiotem/aktywnością;
  3. Prośba terapeuty o rozwinięcie wypowiedzi przez pacjenta,  lub wyrażenie poprawniejszej formy wypowiedzi;
  4. Dostarczenie pacjentowi interesującego go przedmiotu, czy też aktywności.

Metoda opcji-  podczas tej terapii ważne jest:

  • Zaakceptowanie dziecka jakim jest;
  • Stwarzanie motywacji dziecku;
  • Wymagania powinny być dostosowane do możliwości dziecka.

Metoda opcji nie ogranicza się tylko do pracy z dzieckiem. Metoda ta uczy i pokazuje jak być szczęśliwym, spełniać marzenia, a także żyć pełnią życia, jak żyć w zgodzie z innymi ludźmi i samym sobą. Terapia ta jest bardzo intensywna, trwa bowiem 8 godzin, przez które dziecko nie może opuszczać swojego pokoju, który powinien być ubogo wyposażony. Musi odbywać się  w zamkniętym pomieszczeniu, by dziecko czuło się bezpiecznie. Zabawki powinny znajdować się wysoko na półkach, bo w momencie kiedy dziecko będzie chciało je dostać, musi o nie poprosić. Jest to pierwszy krok  do osiągnięcia komunikacji. Aby dziecko dostrzegło atrakcyjność pokoju  i terapeuty należy zastosować zasadę 3E: Energia, Entuzjazm i Elastyczność. Ważny jest także kontakt wzrokowy z dzieckiem oraz wzbudzenie zainteresowania dziecka naszą aktywnością. W momencie, kiedy  te dwa cele zostaną osiągnięty możemy wyjść z propozycją do dziecka wspólnej zabawy. Terapeuta powinien odbierać sygnały wysyłane przez dziecko i reagować  na nie, np. naśladować ruchy, mimikę twarzy. Są dwa głównie powody dla których warto stosować metodę opcji: pierwsza, to chęć pokazania dziecku choremu na autyzm innego, naszego świata, w którym mamy bardzo wiele  do zaoferowania; drugi, to chęć nawiązania kontaktu  i komunikacja z dzieckiem chorym na autyzm (1).

  1. Pisula E., Danielewicz D.: „Wybrane formy terapii i rehabilitacji osób z autyzmem”. Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Warszawa, 2005, s. 9 – 205

Jarosława Ł.

Artykuł jest częścią pracy licencjackiej udostępnioną w celach edukacyjnych. Kopiowanie i publikowanie zabronione

Leave a reply

required