Nauczanie dzieci chorych na autyzm zachowań werbalnych

Ważnym elementem w terapii dzieci chorych na autyzm jest nauczanie zachowań werbalnych, które mają pomóc w interakcjach społecznych  i normach zachowania. Dzieci te nie rozwijają się tak samo jak ich rówieśnicy np. poprzez zabawę, eksploracje, naśladowanie i interakcje społeczne. U 50% chorych można zaobserwować brak rozwoju mowy. Program rozwijający kontakt wzrokowy jest jednym z pierwszych programów terapii behawioralnej. Podczas tej terapii terapeuta uczy dziecko skupiać uwagę, nawiązać dłuższy kontakt wzrokowy, co pozwala na łatwiejszy rozwój mowy. Początkowo kontakt wzrokowy trwa kilka sekund, jednakże celem terapii jest uzyskanie jak najdłuższego kontaktu wzrokowego z pacjentem, co pozwala na wprowadzenie do terapii gestykulacji  i innych komunikatów werbalnych. Przy rozwijaniu umiejętności niezbędnych w nabywaniu mowy u dzieci chorych na autyzm ważnymi elementami są: koncentrowanie uwagi, umiejętność imitacji, odczytywanie stanów umysłowych osób trzecich, synteza informacji, zdolność przypominania i zapamiętywania informacji, zdolność percepcji. W rozwijaniu mowy, ważna jest komunikacja werbalna w terapii behawioralnej. Podczas tej terapii dziecko uczy się reakcji na bodźce, podczas zabawy, codziennych czynności, spacerów rodzinnych. Z łatwością utrwala umiejętność naśladowania sytuacyjnego, co pozwala na zdobywanie innych umiejętności. Kolejnym ważnym elementem w terapii nabywaniu mowy jest naśladowanie czynności ruchowych, ilustracji czy dźwięków. Podczas tych programów dziecko uczy się imitacji zachowań np.: klaskanie rękoma, zakrywanie dłońmi twarzy, reagowania na polecenia, malowanie na papierze, dmuchanie, dotykanie językiem warg. Podczas takich terapii/zajęć dziecko uczy się, że rozmówca może być wzorem, które komunikuje różne zachowania. Dzięki takiej terapii dziecko uczy się wypowiadania adekwatnych komunikatów. Celem ich jest, aby dziecko samodzielnie potrafiło wejść w interakcje z innymi oraz odebrać informacje. Następnym programem jest wskazywanie, gdzie dziecko powinno palcem wskazującym wskazać przedmiot nazwanego przez terapeutę. Dzięki takim ćwiczeniom dziecko doskonali umiejętność podzielności uwagi. Pozwala to na łatwiejsze zapamiętywanie i naukę słów. Naukę wskazywania rozpocząć można od przeglądania książek, bogatych w ilustracje, które dziecko może nazywać z pomocą rodziców lub terapeuty. Terapię można poszerzyć do wskazywania i nazywania obiektów codziennego użytku. Elementem kolejnym terapii jest zabawa, która pozwala na rozwój symboliczny dziecka oraz jego umysłu. Zabawa dziecka chorego na autyzm z rówieśnikami pozwala również na rozwijaniu umiejętności komunikacyjnych. Terapeuta najpierw uczy dziecko zabawy manipulacyjnej, następnie – zabawy kooperacyjnej, w następnej kolejności zabawy w udawanie oraz z podziałem   na role (1).

  1. Pisula E., Danielewicz D.: „Wybrane formy terapii i rehabilitacji osób z autyzmem”. Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Warszawa, 2005, s. 9 – 205

Jarosława Ł.

Artykuł jest częścią pracy licencjackiej udostępnioną w celach edukacyjnych. Kopiowanie i publikowanie zabronione.

Leave a reply

required