Autyzm objawy i ich natężenie

Autyzm to wrodzone zaburzenie struktur kory mózgowej. Dzieci chore na autyzm często stają się często bezuczuciowe. Jednocześnie ich zainteresowanie na bodźce słuchowe i wzrokowe. Są także bardzo oporne na wszystkie formy uczuć. Objawami autyzmu są:

  • Opóźnienie w mowie, jednakże rozwój motoryczny przebiega normalnie;
  • Brak systematycznego kontaktu dziecka chorego na autyzm z rodzicami sprawia, że dziecko nie doświadcza normalnych faz lęku, strachu względem obcych i porzucenia;
  • Brak zainteresowania obecnością innych;
  • Dzieci chore na autyzm są oporne na zmiany w życiu (np. odstawienie od piersi);
  • Izolowanie się;
  • Autoabsorpcja – zajmowanie się samym sobą;
  • Upodobanie do ruchów rytmicznych(toczenia się, bujania), gier, zabaw, jednakże nagłe ich przerwanie może skończyć się atakiem złości i agresji;
  • Zaburzenia mowy. [1, [2]

Zaburzenia interakcji społecznych, są traktowane za bardzo specyficzne oraz paradygmatyczne dla tej przypadłości. Charakteryzują się:

  • Poważny deficyt niewerbalnych zachowań komunikacyjnych (np. mimika, postawa ciała i gestykulacja, kontakt wzrokowy);
  • Niemożność wykształcenia interakcji społecznych, przydatnych  do etapu rozwoju;
  • Defekt w samodzielnym zachowaniu poznawczym oraz dzieleniu się zainteresowaniami. Problem w okazywaniu stanów emocjonalnych i wyznaczania sobie celów;
  • Deficyt wzajemności emocjonalnej lub społecznej. [1]

Zaburzenia komunikacji, pod względem rozwoju werbalnego i niewerbalnego, można stwierdzić za niepowodzenie funkcjonalne. Objawiają się one nieprawidłowością w postaci jakościowej i ilościowej o zróżnicowanym natężeniu. U osób chorych na autyzm występuje zaburzenie komunikacji na płaszczyźnie ekspresyjnej, niewerbalnej i receptywnej. Jako pierwsze objawy zaburzeń komunikacji przedwerbalnej możemy zaobserwować problem z kontaktem wzrokowym, mimiką, gestykulacją. Na tym etapie występuje sporadyczne wykorzystywanie ciała jako formy do komunikacji z drugą osobą.  Wpływa to na niewystarczające nabywanie umiejętności mowy adekwatnych  dla konkretnego okresu rozwoju.

Niektóre dzieci chore na autyzm nie mogą przyswoić żadnych zdolności ekspresji werbalnej, jednakże inne z nich nabywają takie zdolności  z opóźnieniem w nietypowy sposób. Inne dzieci wykazują sukcesywny rozwój języka. Może to umożliwiać na wyraźnie i płynne wypowiedzi, jednakże są one zazwyczaj niezadowalające co do jakości. [3]

Dzieci chore na autyzm umiejętność mowy nabywają dopiero po długim okresie braku komunikacji werbalnej. Następstwem tego jest długa faza mowy echolalicznej. W początkowych fazach mają miejsce tylko echolalie natychmiastowe – powtarzanie słów usłyszanych przed chwilą. W następnej fazie występuje echolalie odroczone – powtarzanie całych zdań, tekstów, piosenek, które dziecko usłyszało kilka dni, miesięcy wcześniej. W fazie trzeciej mogą pojawić się echolalie odroczone lub  rozpoczynają się modyfikacje echolalii odroczonych, gdzie zostają wprowadzone przekształcenia gramatyczne oraz uogólnienia metaforyczne. W kolejnej, czwartej fazie, w której pojawiają się tylko echolalie odroczone, mowa echolaliczna prawdopodobnie będzie zastąpiona mową komunikatywną. Po upływie kilku lat osoby chore na autyzm, potrafiące mówić, będą powtarzać zapamiętane zwroty w sposób pseudoecholaliczny. Osoby chore na autyzm mają problem z rozumieniem sensu wypowiedzi, nie dostrzegają różnicy między intencjami, a prawdziwą wypowiedzią, nie widzą odmienności między metaforą,  a kłamstwem, mają problem ze zrozumieniem gier językowych i dowcipów.

Mowa u nich, wykorzystywana jest do zaspokojenia swoich, określonych potrzeb, aniżeli do rozmowy, czy wymiany zdań. Natomiast zadawane pytania służą do zaspokajaniu indywidualnych potrzeb, nigdy nie stanowią formy do interakcji personalnych. [1] Osoby chore na autyzm przejawiają zainteresowanie jednym lub wieloma formami aktywności. Są bardzo przywiązane do swoich przyzwyczajeń, co może wydawać się obsesyjne. Takie  zachowanie może wiązać się z innymi czynnościami ruchowymi, takimi jak: klaskanie, wykręcanie rąk, uderzanie dłońmi w głowę. Zmiany otoczenia, urządzenia mieszkania, przemeblowanie, mogą wpłynąć negatywnie na zachowanie choroby chorej na autyzm. Niekiedy noszenie, posiadanie przy sobie przedmiotów daje poczucie niezmienności otoczenia i stabilności. Osoba chora na autyzm rozwija się razem ze swoim deficytem. Bardzo ważnym elementem            w rozwoju jest mowa, która jeżeli wystąpi do 5 roku życie, może bardzo pozytywnie wpłynąć na rozwój kognitywny dziecka.

  1. Pilarski R.: „Wielka Encyklopedia Medyczna. Tom 2 Arc – Baz”. Wydawnictwo Agora, Warszawa, 2011
  2. Pisula E.: „Małe dziecko z autyzmem”. Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk, 2005
  3. Cytowska B., Winczura B.: „Dziecko z zaburzeniami w rozwoju. Konteksty diagnostyczne i terapeutyczne”. Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Warszawa, 2006, s. 9 – 93, 271 – 307

Jarosława Ł.

Artykuł jest częścią pracy licencjackiej udostępnioną w celach edukacyjnych. Kopiowanie i publikowanie zabronione

Leave a reply

required